Na een laatste lekker ontbijt bij Pezulu staat vandaag de Panorama route op de planning. Volgens de vele bronnen op het internet dé autoroute die je niet mag missen in Zuid-Afrika, dus hebben we er (alhoewel h bij nader inzien niet handig uitkwam op de route) er een dagje voor uitgetrokken.
Bij de receptie van Pezulu hebben we het advies gekregen de watervallen over te slaan. Wegens de huidige droogterecords in Zuid-Afrika schijnen die momenteel niet zo bezienswaardig te zijn, en aangezien we het voor de kids ook een beetje leuk willen houden en niet de hele dag in de auto willen zitten besluiten we ons te focussen op de Three Rondavels, Bourke's Lucky Potholes en God's Window.
Waarom het de Panorama route wordt genoemd is al snel nadat we de weg op draaien duidelijk. Wat een enorme en prachtige uitzichten hebben we over de route. Het is een zonnige en onbewolkte dag en het lijkt wel alsof we half Zuid-Afrika kunnen zien. Algauw volgt onze eerste stop: de Three Rondavels. Er moet een kleine toegangsfee betaald worden (omgerekend nog geen 10 euro voor ons zessen), dan kunnen we de auto uit en lopen we naar het uitkijkpunt. Dat biedt inderdaad een blik op drie rotsen die (met enige fantasie) net de vorm van drie "rondavels" hebben, de typische ronde Afrikaanse huisjes met puntig rieten dak. Een stuk indrukwekkender nog is het uitzicht over de valleien en bergen! Nog indrukwekkender zijn de capriolen van onze eigen springbokken Rowan en Connor, die minder onder de indruk zijn van de "levensgevaar steile kliffen" borden dan hun mama. Na ettelijke waarschuwingen en hartverzakkingen gaan we gauw terug naar de veilige auto.
We rijden verder naar Bourke's Lucky Potholes. Dankzij het zonnetje is het inmiddels buiten heerlijk warm geworden. Des te lekker is het dat de rivier waarin de Potholes liggen door de droogte goed te betreden is en de perfecte plek is om even lekker te pootje baden. Liam gaat maar al te graag uit de draagzak en met zijn voetjes en armpjes in het water! Uiteraard moet wel aan Rowan en Connor uitgelegd worden dat waterval geen goede freerunning oefenplek is, dat ze niet achter de bordjes "no entry beyond this point" mogen (nee echt niet) en dat mama ook niet van klimmen op die steile klif houdt ...
Niet alleen onze eigen apen trekken de aandacht, hier zien we ook onze eerste brutale bavianen, de terroristen van de picknickplekken.
Tot slot onze laatste halte: God's window. Het uitkijkpunt zelf is weer erg mooi, maar dat van de Drie Rondavels deed er niet voor onder. Er blijkt ook nog een tweede pad naar een "regenwoud". De steile trappen zijn niet aantrekkelijk voor ons met Liam in de draagzak en Amy op de arm, maar de jongens willen heeel graag op verkenning dus vooruit, ze mogen alleen (na herhaalde beloftes om niet van het pad af te gaan en geen nekken te breken). De jongens schieten de trap op, en de volgende 5 minuten genieten wij van het zonnetje op ons gezicht. Nog eens 5 minuten later begint het wel lang te duren, hadden ze niet al terug moeten zijn? En twee minuten later is Lara op weg naar boven, de 5 steile trappen, ettelijke steile rotspaden en door de jungle achtige bossen heen. Gelukkig zijn de jongens inderdaad netjes boven aan het pad te vinden ... "Ben jij er ook al mam? Heb jij ook op elk bankje even gerust? Wij wel!" Hijg, puf, mama niet dus!
Na ons enerverende dagje in de bergen is de aanblik van onze cottage aan het eind van de middag meer dsn welkom. We gaan lekker uit eten in een Mozambiquaans / Portugees restaurant waar we (dankzij een enigszins ontevreden Liam) met welkome haast bediend worden. De kids slapen heerlijk in hun bedden op de loft en tentjes, als wij nog een drankje doen in de woonkamer van de cottage, maar ook wij houden het snel voor gezien. Geen late nachten voor ons hier in Zuid-Afrika!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten