14 juli 2016

Ik voel me niet geweldig en ben vroeg mijn bed uit als ik een van de jongens naar de wc hoor gaan. Niet erg, want nu kan ik vast beginnen met inpakken, Dave een keer een beetje laten uitslapen (tot 7:30 uur) en een ontbijtje maken voor we weggaan. We willen namelijk alweer om 9 uur het park ingaan om er zeker van te zijn dat we vóór 18 uur bij onze uitgang gate zijn en nog wat kunnen zien. Te hard rijden in het park is niet echt een optie, omdat er veel verkeerscontroles zijn. Te hard rijden zou de dood van een van de dieren kunnen betekenen, en dat probeert men koste wat kost te voorkomen.

Kwart voor 9 rijden we weg bij het Sefapane resort, jammer, want het was echt een heerlijk huisje. Jammer, want dit is ons laatste dagje Kruger. 

Klokslag 9 uur rijden we het park in, vastbesloten er het beste van te maken. De impala krijgen minder aandacht, en zelfs de enorme kuddes olifanten rijden we vandaag wat sneller voorbij, al blijven de kleintjes wel onze "aaaah's" uitlokken. Vandaag willen we vleeseters zien! Ons plan is getrokken, dankzij de wifi hebben we gisteren ontdekt dat de weg tussen Satara en Lower Sabie onze beste kans is. Lage, uitgestrekte savanne, veel waterplekken en grote kuddes grazende dieren. Leeuwenland! Het internet stelt niet teleur. De grazende kuddes zijn er in overvloed, maar waar blijven nu die luie leeuwen?? 

20 gezongen versies van Hakuna Matata en Afro circus later beginnen we de moed een beetje te verliezen als we een groepje auto's geparkeerd zien staan. Veelbelovend!! Snel verovert onze bus een eigen plekje en kijken we uit over een prachtig stuk savanne met een meertje in het midden. "Monkey!", roept Amy. "Olifant!", gilt Connor. "Een nijlpaard met een schildpad op zijn kop!", spot Rowan. "Giraffen!", roept Dave. "Een leeuw, een leeuw, daar!!", roept mama. En daar ligt ze inderdaad, een prachtige dame, in de schaduw van de bomen aan de oever van het meer. Het lijkt wel of ze even heerlijk ligt uit te buiken van de snack die ze net verorberd heeft. Eindelijk, onze eerste leeuw, wat cool!

We blijven een tijdje staan om het uitzicht te bewonderen, maar rijden dan weer verder. Nog geen 200 meter verder zien we alweer twee auto's stil staan, zou er nog een leeuw zijn? Dat niet, maar de ranke luipaard die daar loopt is zeker ook niet verkeerd. Wauw, wat een prachtig beest! Nog nooit een luipaard van zo dichtbij en zo actief mogen zien. We zien haar met gemak in een boom klimmen, maar later haar weg toch vervolgen. Heel bijzonder! En inmiddels hebben we dan 4 van de big 5 gespot!

Natuurlijk zien we nog veel meer, badende olifanten, kudu's, zebra's, giraffen, nijlpaarden, krokodillen, apen en bavianen, teveel om op te noemen. Aan het eind van de dag is op onze safari-bingo-kaart meer aangestreept dan leeg. Maar we moeten inmiddels wel een beetje doorrijden, want over een uurtje gaat de gate al dicht en wij moeten nog 30 km op safari tempo rijden. Aangezien we vandaag al 3 verkeerscontroles zijn langsgereden, ieder bezig met het schrijven van bonnen, durven we echt niet te hard te rijden. 

Met nog 10 km te gaan hebben we het vertrouwen dat we het wel redden, als ons opeens een drietal achteruit rijdende auto's tegemoet komt. Wat is dit? Al snel spotten we de reden: een grote olifant stier, die midden op de weg met flapperende oren op de auto's afloopt. Nog redelijk op zijn gemak, maar duidelijk niet blij met de indringers. We zien van deze afstand al dat er constant een stroompje urine langs zijn been loopt. Volgens het boekje dat we van Kruger kregen een duidelijk teken dat hij bronstig is, en dus zoveel mogelijk vermeden moet worden. In de achteruit dus maar, terwijl het aantal  auto's achter ons groeit. Opeens zien we een open safari wagen naar de kant van de weg zitten. Erin zit een verweerde Zuid-Afrikaans aandoende blanke man, zonder passagiers. Hij laat zijn motor aan staan en blijft staan. We besluiten dat hij vast weet wat hij doet en parkeren onze auto achter hem (we geven hem met alle plezier de plek vooraan ...), met voldoende afstand om als de bliksem weg te kunnen rijden ... De rest van de auto's rijden verder terug, en als de olifant nadert beginnen we hem toch te knijpen. De man voor ons zet zijn auto in de achteruit maar blijft staan, en de olifant blijft maar naderen, met flapperende oren. Als de olifant ter hoogte van de safari wagen komt, doet hij uitdagend een paar stappen in de richting van de auto. De man blijft koelbloedig staan (of misschien was hij echt gewoon gek, maar we geven hem het voordeel van de twijfel), terwijl wij met grote ogen toekijken. Dan loopt de olifant door, inmiddels ter hoogte van onze auto. De safari auto rijdt weg en wij rijden er als de bliksem achteraan. De olifant gaat vrolijk verder met zijn spelletje auto pesten, en we zien de rest van de kolonne om de bocht verdwijnen. Helaas voor hen, maar wij zijn opgelucht dat we er veilig langs zijn gekomen!

Om half 6 rijden we het park uit en een paar minuten later, net voor het donker valt, rijden we het Elephant Walk Retreat binnen voor ons nieuwe huisje. Iedereen is moe, heeft honger en wil de auto uit. We besluiten snel in te checken en pizza's in het dorp te halen om thuis op te eten. Liam eet slecht, maar gaat met een flesje dankbaar zijn tentje in. Amy eet mee, en mag vanavond in een groot bed slapen, omdat dat gisteravond (we blijven experimenteren) ook goed ging. We zetten nog even een filmpje aan om samen met Rowan en Connor te kijken, al geven we het halverwege op omdat we gewoon te moe zijn. 

Weer liggen we op tijd in bed, maar dat is maar goed ook, want we hebben morgen weer een flinke rit voor de boeg. We verheugen ons er nu al op dat we daarna eindelijk een paar dagen op één plek zullen blijven. Hoe mooi alles ook is, het is wel veel reizen, en de google maps reisduren komen niet bepaald overeen met de werkelijkheid. Gelukkig hebben we voldoende digitaal vermaak, en blijkt onze bus een trouwe, comfortabele manier om te reizen. Nu lekker slapen, morgen een uitstapje via Swaziland!